co ma wspólnego praca na infolinii z podróżowaniem, hiszpania

Właściwie to nic, ale pozwala mi opłacić podróże, czyli wszystko. Niestety, podróże są drogie, a nie wszyscy znajdują pracę, która pozwala być cały czas w podróży. Dlatego pracuję - jadę i tak w kółko. Gdy byłam jeszcze na studiach, pracowałam w barach i restauracjach. Tym razem, przez siedem miesięcy siedziałam na telefonie dla znanej firmy związanej z modą. I każdy dzień pracy przynosił parę przykładów ludzi, przez których jak najchętniej wsiadłabym w samolot i jechała w siną dal, najlepiej tam gdzie nie ma ludzi ani zasięgu. 

Dzisiaj mało podróżniczy post, bo chciałabym podzielić się właśnie paroma przykładami spraw z klientami, jakimi te siedem miesięcy zaowocowały, a raczej radami. Ku przestrodze.

#1 Nie przeklinaj. Tak, zdarza się, że konsultant zostaje nazwany "głupią c*pą", bo działa zgodnie z regulaminem. Nie ważne jak bardzo jesteś wkurzony, im bardziej krzyczysz i przeklinasz, tym mniej mamy ochotę pomóc. I jeśli tak bardzo chcesz się popisać przed sobą, że nazwałeś konsultanta w nieuprzejmy sposób, miej na uwadze, że się rozłączymy. I nic nie załatwisz, dopóki się nie uspokoisz.

#2 Nie kłam. Wszystkie rozmowy są zapisywane, więc daruj sobie wymyślanie historii, że nikt do ciebie nie oddzwonił, że zostało ci obiecane coś, czego nie możemy zrobić. I tak to znajdziemy.

#3 Nie denerwuj się. Rozumiem, zdarzają się sytuacje, że masz powód. Bywało tak, że sama nie mogłam uwierzyć w to, że twoje zamówienie nie dotarło do ciebie przez miesiąc. Wszystko da się załatwić na spokojnie. Pamiętaj, że media społecznościowe mają potężną moc, a wszystkie firmy dbają o swój wizerunek.

#4 Oddzwonimy. Jak obiecujemy, to tak zrobimy. Czasem to trochę trwa. Ale dzwonienie co godzinę nic nie daje, bo automatycznie twoja sprawa jest przesuwana na koniec kolejki. 

#5 Nie dzwoń z pierdołami. Naprawdę wszystkie informacje są na stronach internetowych. Te pięć minut, które tracisz na znalezieniu numeru na infolinię, możesz spędzić na szukaniu interesującej cię informacji. 

#6 Nie groź. "Już więcej nie kupię w waszym sklepie!". Ohnie, złamałeś mi serce.

#7 Z cudami zwróć się do kościoła. Jak się nie da, to się nie da, cudotwórcami nie jesteśmy. Komputer nie daje ci przejść do kolejnego kroku zamówienia? To problem twojego komputera, nie strony. Usuń historię przeglądania, ciasteczka i nie zawracaj gitary.

#8 Daruj sobie hasło "płacę - wymagam". Termin dostarczenia zamówienia jest dość umowny i traktowałabym go raczej jako wskazówkę. Jeśli jest śnieżyca, a ty siedzisz w domu z herbatką przy kominku, nie wymagaj, że kurier będzie odgarniał sobie drogę do twojego domu łopatą, bo ty musisz to dostać przed sobotą. Jak ja uwielbiałam ludzi dzwoniących, ponieważ w czwartek zamówili ciuszek na sobotę na ślub. Więcej organizacji z twojej strony też nic nie zaszkodzi. 

#9 Uśmiechnij się. Nie, nie jesteś w ukrytej kamerze. Ale pamiętaj, że na wesoło przyjemniej załatwi się wszystko - i mnie, i tobie. 

Każdy konsultant pamięta swojego pierwszego histerycznego klienta. Ja pamiętam panią, która płakała do słuchawki, bo nie zdążyła kupić swetra na wyprzedaży. Pana, który zgubił paragon wymagany do zrobienia zwrotu, podobno nawet na mnie naskarżył, bo nie wysłałam mu kopii (nie posiadamy jakichkolwiek kopii, jeśli zakup jest w sklepie fizycznym), ależ on krzyczał. Pana, który obraził się, bo nie otwarliśmy dla niego zegarmistrza w sklepie. Zdarzają się też fajni klienci - mnie przychodzi na myśl tylko starsza pani, z którą wisiałam na słuchawce dobre pół godziny, tłumacząc jej jak zrobić zakup online, a przede wszystkim jej radość, gdy udało jej się złożyć to zamówienie.

Nie jest to praca marzeń, ale mnie pomogła spełnić moje marzenie o Patagonii. Nauczyła mnie też rozmawiania z ludźmi i chyba byciem bardziej otwartą. A także wyłączania się podczas słuchania bzdur (bardzo użyteczne, gorzej, gdy potem następowało pytanie). 

Podsumowując, kiedyś trafiłam na bardzo dobry komentarz na temat krzykliwych i histerycznych klientów. Gdy następnym razem będziecie dzwonić na infolinię, pamiętajcie, że traktując konsultantów źle, stajecie się w momencie żartem między nami. To o was opowiadamy naszym znajomym i rodzinie zmieniając głos i przedrzeźniając. Naprawdę chcesz być tym kimś?

imiona hiszpańskie, hiszpania

Anegdota z mojego dzieciństwa: mama chciała mnie nazwać Carmen, ale że imię nie kończyło się na -a to nie mogła tego zrobić. Cały czas się z tego śmiałam, że za dużo seriali się naoglądała, że miałabym ciężko w szkole, że wszyscy by się ze mnie śmiali. Śmiałam się do momentu, gdy za granicą zaczęli próbować wypowiedzieć moje imię. Tyle wersji Małgorzaty ile się nasłuchałam pozwoliłyby mi napisać książkę. Drugie tom mogłabym poświęcić krótszemu Gosia. Ile ja bym teraz dała, żeby nazywać się Carmen!

Jako, że modne jest nadawanie teraz imion zagranicznych dzieciom, podsunę wam parę pomysłów prosto z Hiszpanii i Ameryki Łacińskiej. Z bardziej oklepanych imion mamy oczywiście Jose, Juan, Alvaro, Maria czy oczywiście Enrique. Te imiona znamy, bo codziennie słuchamy ich piosenek w radiu. Celem dzisiejszego postu jest przedstawienie imion dziwniejszych, rzadziej spotykanych oraz moich ulubionych.

Męskie:

• Adolfo. Hiszpanie traktują to imię zupełnie bez podtekstów. 
• Jesus, wbrew pozorom wcale nie tak rzadkie imię. Mam do niego mieszane uczucie, trochę jednak dziwnie bym się czuła umawiając się z takim Jezusem.
• Modesto, nie znam nikogo o tym imieniu, ale obiło mi się kiedyś o uszy, oznacza skromny. 
• Domingo. Nie wiem dlaczego nazywać swoje dziecko niedziela. Ale można.
• Bienvenido. Początkujący z językiem hiszpańskim na pewno kojarzą słówko, często spotykane na... lotniskach. Oznacza dobrze przyjęty, ale również witamy.
• Delfin. Wersja żeńska jeszcze do zniesienia. Delfin był niegdyś kojarzony z Chrystusem i dlatego uznano, że jest to dobry wybór na imię.

Żeńskie:

• Africa, dużo tłumaczenia nie trzeba. W Hiszpanii można nosić imię jak cały kontynent.
• Mercedes. Nie, nie po aucie. Pochodzi z łaciny, oznacza przebaczenie.
• Dolores - dosłownie oznacza bóle. Chodzi o siedem bóli Matki Boskiej.
• Covadonga, brzmi egzotycznie, ale pochodzi od łacińskiej jaskini panny. 
• Piedad, jak większość imion również pochodzenia religijnego, oznacza pobożność. Znacznie wolę skrót Pia.
• Encarnación, przyznam, że nie znoszę tego imienia szczerze, bo za bardzo mi się z mięsem kojarzy (carne - mięso), po polsku inkarnacja.
• Rosario - bardzo popularne. Dosłownie oznacza różaniec.
• Eeeeee, Macarena! Imię pochodzi z Andaluzji, prawdopodobnie od nazwy jednej z bram.
• Iva, imię całkiem przyjemne, ale po hiszpańsku oznacza podatek.
• Zdecydowanie moje ulubione - Inmaculada Concepción, oraz jego warianty - Inma, Concha. Oznacza niepokalane poczęcie. To chyba bym już wolała randkę z Jezusem.

Mam za to parę ulubionych imion, dla dziewczyny jest to zdecydowanie Amaya, a drugie Damaris. Z męskich zawsze urzeka mnie nasz Piotrek, czyli Pedro, i Jorge, zwłaszcza wymawiane z katalońskim akcentem. 

W Hiszpanii bardzo często przedstawiam się Rosa - czyli Róża. Nie żebym chciała, ale gdy mówię Gosia, a tak zazwyczaj się przedstawiam, Hiszpanie słyszą właśnie Rosa. Po paru razach po prostu się poddałam. Choć nie uważam, żeby to imię w jakikolwiek sposób do mnie pasowało.

montserrat po raz drugi, hiszpania

O Montserracie już było około roku temu. Piękna góra, która wystaje pośród niczego godzinę drogi od Barcelony. Za pierwszym razem troszkę pogoda się nie udała, a że teraz trafiła się okazja, to czemu nie pojechać drugi raz. Tym razem pogoda piękna, widać było aż wzgórze Tibidabo. 

Dzięki dobrej pogodzie, dużo więcej jest turystów, więc trzeba uzbroić się w cierpliwość. Tradycyjnie już wjeżdżałam żółtą kolejką górską. Zdecydowanie więcej tłumu ustawia się tutaj, ale kolejka zabiera do trzydziestu osób, więc w sumie po 40 minutach już byłam u góry. 

Niedziela to dobry dzień na wycieczkę na Montserrat. Od razu atmosfera bardziej wyniosła i klasztorna. Na placu klasztornym odbywał się akurat pokaz tańców katalońskich. Nie wiem czy takie pokazy są organizowane co niedzielę, na pewno co jakiś czas. Taniec kataloński, sardana, to jedna z najnudniejszych rzeczy jakie kiedykolwiek widziałam. Grupy osób zebrane w małe okręgi skaczące w dosyć jednostajny rytm. I nie, nie skaczą tak jak w tańcu irlandzkim. Po dwóch minutach jest tak jakby widziało się cały dziesięciogodzinny pokaz. 

Zamiast wchodzić szlakiem, wjechałam jeszcze wyżej drugą kolejką (wjazd i zjazd kosztuje 12,5 euro). Tam już zaczynają się dwa szlaki - z powrotem do klasztoru, bądź po wszystkich pustelniach Montserratu. Na sam szczyt można wejść w 30 - 45 minut, w zależności od tego ile zdjęć się robi. A robi się dużo, bo widoki są przepiękne. 

Na Montserracie warto pamiętać, żeby wziąć raczej swoje jedzenie i swoją wodę, a także że ostatnie kolejki jak i ostatni pociągi odjeżdża chwilę po 18.00 i jeśli przegapimy, niestety, trzeba zostać na noc.

Podobno na górze są kozice i można wypatrzeć jak stoją przyczepione prawie do prostopadłej ściany. Podobno. 

minorka, hiszpania

Kolejny mały wypad na dwa dni na Baleary. Z Barcelony lot trwa 30 minut, ale musimy wliczyć również czas postoju, około 20 minut. Czyli w niecałą godzinę jesteśmy w raju. W porównaniu do Majorki i Ibizy jest znacznie mniejsza i mniej uczęszczana przez turystów. Z jednego końca wyspy na drugi jest 40 kilometrów. Jeśli chodzi o organizację i koszty - za samochód, hotel i bilety w obie strony wyszło nas po 78 euro na głowę (byliśmy w trójkę). Wylot z Barcelony jest o siódmej rano, a powrót o siódmej wieczorem następnego dnia. Hotel z basenem, restauracją, była nawet impreza z niemieckimi piosenkami. Bo właśnie niemieckich turystów jest najwięcej. 

Warto zwrócić uwagę na białe domki, które są wszędzie. Jest to związane z ciepłym klimatem wyspy. Jest to sposób, na to by w domu w lato było chłodniej. 

Północna  i zachodnia część wyspy to plaże skaliste i ciężko rozłożyć się tam wygodnie, jeśli nie jesteśmy fakirami. Widoki są jednak piękne. Wschód jest bardziej rozwinięty i troszeczkę brudniej, Oczywiście musimy podjechać do stolicy wyspy Mahón - Maó. Stolica jest raczej mała i za dużo do zwiedzenia nie ma, więc siadamy na chwilę na piwo. Proponuję również spróbować ensaimady. To wytwór typowy dla Balearów, coś w stylu naszej drożdżówki, ale wypiekana jest w kształcie ślimaka. Najlepsza jest bez nadzienia, a z samym cukrem pudrem. Ale do wyboru jest również krem, czekolada i anielskie włosy. Nie, nie te, które wieszamy na choince w święta, ale krem z dyni. Polecam, ale w małych ilościach, bo jest bardzo słodkie. 

Prawdziwy raj znajdziemy na południu, gdzie możemy jechać od zatoczki do zatoczki. Niektóre są bardziej dostępne i można autem podjechać tuż pod plaże, a do niektórych trzeba troszeczkę podejść. Polecam przede wszystkim Cala Mitjana - idzie się ostro w dół około dwóch kilometrów (wracając niestety ostro w górę), ale widok wynagradza wszystko. Piasek jest bielusieńki, a woda przeźroczysta. Kolejna zaleta jest taka, że nie ma tam prawie w ogóle turystów. 

Wyspa jest mała i dwa dni w zupełności nam wystarczyły, żeby zobaczyć wszystko, bądź prawie wszystko. Jedyne czego mi brakowało to brak drogi objazdowej wzdłuż wyspy - czasami, żeby pojechać od jednej zatoki do drugiej, musieliśmy nadrabiać drogi i wracać do poprzedniego punktu i inną drogą do kolejnej zatoki. 

To jeśli Baleary zaliczone... to może czas na Kanary?

uwaga, konkurs!

Niespodzianka dla wszystkich, i może trochę zabawy. Ogłaszam konkurs. 

Po Stanach Zjednoczonych lecę do kraju, w którym już byłam i opisywałam w swoim czasie, a także do jednego nowego kraju. Konkurs polega właśnie na tym, żeby odgadnąć jaki to nowy kraj. Dla zwycięzcy pamiątka z tego kraju. 

Z konkursu wyłączone są oczywiście osoby, które zostały przeze mnie poinformowane, gdzie lecę. 

Mała podpowiedź - jest to kraj nadmorski. 

Każdy uczestnik ma możliwość trzech prób odgadnięcia. Konkurs będzie trwał przez tydzień, do 04.06.

Możecie pisać swoje odpowiedzi w komentarzach tutaj, bądź na Facebooku.

Zdjęcie nie ma nic wspólnego z krajem, do którego jadę.

szykują się zmiany!

Jak w październiku pisałam, że czas, żeby osiąść, to tylko żartowałam. Po pół roku bycia w jednym miejscu, odezwał się we mnie znów duch podróżnika i kazał ruszyć w znane już mi miejsce w północnej Kalifornii. 

Tak! Wracam do Stanów Zjednoczonych na trzy miesiące. Oczywiście do pracy, do mojego szczęśliwego miejsca. Nie powiem, zarobek jaki jestem w stanie tam zdobyć jest ważny, ale to nie to motywuje mnie to kolejnej podróży tam. To te widoki, te ogniska, te świeże powietrze i ten święty spokój. Siedem miesięcy przed komputerem wynagrodzę sobie trzema miesiącami bez zasięgu. W kompletnej głuszy w najlepszym towarzystwie. 

Niestety, będzie to miało konsekwencje w prowadzeniu bloga. Postaram się od czasu do czasu zdać relację z pobytu, ale nie mogę nic obiecać (zaczynam mówić już jak na infolinii), bo nie po to tam jadę. Również od tej pory, posty będą ukazywać się raz na dwa tygodnie - niezmiennie, w poniedziałki.

Ale obiecuję jedno. Już za tydzień mała niespodzianka!

motorem po katalonii, hiszpania

Tak z ciekawości, macie swoją listę rzeczy, które chcecie zrobić przed śmiercią? Ja oficjalnej nie mam, ale wszystko mam w głowie. I jedną z tych rzeczy właśnie udało mi się wykreślić. Była to wycieczka motorem, oczywiście jako plecaczek. Mam wyjątkowe szczęście, że przyszywany brat zdecydował się mnie zabrać (podobno nie byłam bardzo upierdliwa, ale nie wiem czy nie chciał być po prostu miły). Z Barcelony wyjechaliśmy autostradą na północ i jechaliśmy szybko. Bardzo szybko. Jak szybko boję się napisać, bo wiem, że moja ukochana mama czyta bloga i martwię się o jej zdrowie. Następnie już po miejskich drogach, więc było wolniej, ale zabawniej, bo było dużo zakrętów. Naszym celem było Cadaques, Cap de Creus, a pod koniec dnia udało nam się jeszcze dojechać do Figueras. 

Cadaques. Miejsce wypoczynkowe starszych Katalończyków. Piękna pogoda, słoneczna zatoka, dużo ludzi i późno otwierają kawiarnie. Ale domki i kościół wymalowane na biało są jak z hiszpańskiego snu. Prawdziwy klimat śródziemnomorski. Jest spokojnie, romantycznie i powolnie.

Powoli nie jedziemy my. Dalej na północ, tuż przy granicy z Francją. Cap de Creus. Jest to park naturalny z pięknymi widokami na wybrzeżu. Mały spacer, żeby wyprostować kości (nie wiedziałam, że tak boli tyłek na motorze!) i oczywiście się zgubiliśmy. Znaleźliśmy za to małą zatoczkę, gdzie urządziliśmy sjestę. Trochę głupio, bo nie wzięliśmy żadnego jedzenia, ani nawet wody. Udało nam się w końcu wyjść z labiryntu skał i mega głodni ruszyliśmy dalej.

Figueras. Tam zdecydowaliśmy się zjeść. Dużo, za cały dzień. Cokolwiek by nam zaserwowano, zjedlibyśmy z trzęsącymi się uszami. Obowiązkowy spacer po centrum, do słynnego muzeum Dali'ego. Wejść nie wchodziliśmy, bo trzeba dużo wcześniej rezerwować bilety. Budynek muzeum warto obejrzeć z zewnątrz. Dużo mniejszy niż na zdjęciach, ale i tak robi wrażenie. 

Po Figueras wsiadamy na motor i pędzimy z powrotem na Barcelonę. Już nie jedziemy tak szybko, bo jest korek. Ale moje pierwsze 350 kilometrów na motorze zrobione!